Orlando

Aanwezig waren Inez (gastvrouw), Patrick, Anna, Hans en ik (Frank).

Deze keer blijken de meningen flink verdeeld. Inez is zeer enthousiast, Anna vond het niks, Patrick en Frank zijn zeer positief, Hans zeer negatief.

waarom?

Ik vind het goed boek, de thema's die Woolf behandeld interesseren me, de ontwik­keling van het boek vind ik ijzersterk. Het boek is heeft een prettige luchtigheid. Het taalgebruik vind ik prachtig en ook het engels. Kortom een favoriet.

Inez vindt het ook een prachtig boek, de beschrijvingen mooi, de manier waarop bij­voor­beeld de bevroren Theems wordt beschreven en de natuurbeschrijvingen. Verder vind ze de personages sterk.

Hans vind het juist niks! Hij vind het taalgebruik opgeblazen en stijf, vindt (in tegen­stel­ling tot ons vorige boek, Anna Karenina bv.) de beschrijvingen juist doods en nergens 'sensueel' worden.

Anna vind het een verwarrend boek; het boeide haar niet en ze begreep eigenlijk niet waar het over ging.

Na enig heen en weer gepraat blijkt Hans' centrale punt van kritiek dat hij vindt dat Woolf iets problematiseert wat in werkelijkheid helemaal geen probleem is. Hans stelt dat de kloof die Woolf ervaart tussen 'werkelijkheid' en 'beschrijving' een kunstmatig probleem is.

"He was describing, as all young poets are for ever describing, nature, and in order to match the shade of green precisely he looked (and here he showed more audacity than most) at the thing itself, which happened to be a laurel bush growing beneath the window. After that, of course, he could write no more. Green in nature is one thing, green in literature another."

Hans' stelling is dat Woolf stelt dat 'taal tekort schiet' om de werkelijkheid weer te geven, maar dat dat een achterhaald idee is omdat iedereen immers altijd 'beschrijft' en zich bewust is van de beperkingen van taal.
Ik geloof dat het Woolf daar niet om gaat, dat ze niet probeert de werkelijkheid te beschrijven, maar haar gevoel over die werkelijkheid. De taal heeft daarom dus in feite niets met 'de werkelijkheid' te maken. Een van de sterke punten van het boek vind ik ook dat de struktuur dit volgens mij ondersteunt. Het boek begint eigenlijk heel traditioneel,

"He--for there could be no doubt of his sex, though the fashion of the time did something to disguise it--was in the act of slicing at the head of a Moor which swung from the rafters. It was the colour of an old football, and more or less the shape of one, save for the sunken cheeks and a strand or two of coarse, dry hair, like the hair on a cocoanut. Orlando's father, or perhaps his grandfather, had struck it from the shoulders of a vast Pagan who had started up under the moon in the barbarian fields of Africa; and now it swung, gently, perpetually, in the breeze which never ceased blowing through the attic rooms of the gigantic house of the lord who had slain him."

misschien zelfs truttig, maar wordt steeds vreemder en uiteindelijk bijna surealistisch. Hierdoor verandert de inhoud van het boek eigenlijk tot bijzaak, wat overblijft is een soort vervreemding.

"As she spoke, the first stroke of midnight sounded. The cold breeze of the present brushed her face with its little breath of fear. She looked anxiously into the sky. It was dark with clouds now. The wind roared in her ears. But in the roar of the wind she heard the roar of an aeroplane coming nearer and nearer.
'Here! Shel, here!' she cried, baring her breast to the moon (which now showed bright) so that her pearls glowed--like the eggs of some vast moon-spider. The aeroplane rushed out of the clouds and stood over her head. It hovered above her. Her pearls burnt like a phosphorescent flare in the darkness.
And as Shelmerdine, now grown a fine sea captain, hale, fresh-coloured, and alert, leapt to the ground, there sprang up over his head a single wild bird.
'It is the goose!' Orlando cried. 'The wild goose...'
And the twelfth stroke of midnight sounded; the twelfth stroke of midnight, Thursday, the eleventh of October, Nineteen hundred and Twenty Eight."

...